तुझी वाट पाहत त्या खिडकीत
मी तासन् तास बसायची.
आपल्या अबोल प्रेमाची
ती खिडकीच एकमेव साक्षीदार होती.
तू कधी येणार तू आला की
मग तुझी माझी नजरानजर व्हायची.
तो चंद्र ही आपल्या अबोल प्रेमाला
हळूच हसायचा
शुक्राच्या चांदणीला घेऊन पुढे जायचा.
आपण मात्र खिडकीतून
एकमेकांना बघत बसायचो.
गार वाऱ्याला ते सहन नाही व्हायचे.
तो खट्याळ गार वारा खिडकी
जोरात आपटून निघून जायचा.
आणि आपण दोघं स्वप्न भंगातून
बाहेर यायचो.
मुक्तछंद काव्या
मेघा...✍️✍️
